We worden iemand door de blik van de ander

Gisteren las ik 'Intieme vreemden' (boek van Paul Verhaege), en het herinnerde me eraan hoe onze identiteit ontstaat: niet als iets vasts, maar als iets dat zich vormt in relatie tot anderen.

Hoe verwachtingen en subtiele signalen zich in ons nestelen. Hoe gedrag dat ooit nodig was om erbij te horen later voelt als “zo ben ik nu eenmaal”.

Misschien is identiteit geen eindpunt, maar een beweging. Een uitnodiging om af en toe te vragen: Wat heb ik geleerd te zijn? En dient dat mij vandaag nog?

Aangeleerd gedrag kan ook herzien worden — zacht, stap voor stap. Niet om iemand anders te worden, maar om dichter te komen bij wat al in je aanwezig was.

Dit boek is een waardevolle leespartner voor wie tijd wil maken om even stil te staan bij zichzelf.